Wat is daarop uw antwoord?
De neef van Eric, Henrie, ging trouwen. Met Alie.
Henrie had Eric als getuige gevraagd.
“Hahaha... Als hij wil dat ik zijn doodvonnis teken, oke. Ik zou nog niet dood naast dat orgel gevonden willen worden.”
Alie was inderdaad een beetje een vreemd type. Stom lullen was door haar uitgevonden, vond Eric.
Alie was nou niet de mooiste op deze aardbol, ze had een nogal gezet postuur, eufemistisch uitgedrukt. Ze is gewoon moddervet, vond Eric. Een beetje piekerig haar, een neus die niet echt een vorm aan wilde nemen en een nogal teruggetrokken kin. Sprekend voor haar manier van zijn leek het wel. Er zat altijd een vorm van verontwaardiging in als ze je te woord stond. Alsof de hele wereld erop uit was om haar een loer te draaien en jij vooral.
Zelfs een vriendelijke belangstellende vraag werd min of meer weggehoond door haar antwoord.
Ze was ooit voor het eerst bij Anna binnen gekomen toen ze nog in het gips zat, na het ongeluk.
Anna's moeder wilde weten wie zij was en gooide een visje uit door te vragen of zij Susan's zusje was. (Hoe ze daar nou bij kwam, snapte Anna eigenlijk ook niet want ze leken helemaal niet op elkaar)
“Nei-
en ze deed er weer het zwijgen toe. Verontwaardigd kijkend.
Wie ze dan wel was, kregen ze ook niet te horen. Later toen Anna met Eric ging, kwam ze Alie vaker tegen, maar de vriendschap wilde niet erg opbloeien.
Anna kreeg ook altijd het gevoel dat Alie het Anna erg kwalijk nam te zijn wie ze was.
Waarom en hoe werd niet duidelijk.
Ze zagen elkaar alleen op familie-
En nu dan die trouwerij.
Weer zo'n familie-
Nog erger dan die andere.
Voornamelijk georganiseerd door de familie van Alie.
Vreselijk.
Alie's moeder was Alie in tienvoud, nog stommer, nog verontwaardigder, nog afkattender. Haar vader die er als een marionet achteraan waggelde en haar twee zussen die uit hetzelfde achterdochtige hout gesneden waren...
Anna zag het als een reusachtige opgave om deze dag door te komen.
Normaal gesproken had Eric op dit soort dagen net geen schone sokken of overhemd...
Deze keer niet.
Anna had een leren broek gemaakt voor hem. Van die koeienhuid die ze van Gauwe gekregen had.
“Kleding-
Anna had een oude broek van Eric gesloopt en er een patroon van gemaakt. Zwetend
met een Stanley-
Ze had nog een hele oude hand-
Mooi materiaal was het.
Met een hoge appèlwaarde, zoals ze geleerd had op opleiding, het trok haar ontzettend aan, zacht soepel en vooral sterk en stoer.
Het werken met het leer was een zware klus, maar zo mooi.
Hij stond goed, die broek. Zwart overhemd erbij. Zwart leren jack en een zwarte zonnebril. Zijn lange haar stond wijd uit en de zware baard en snor complimenteerden het geheel.
Indrukwekkend was hij.
Anna had voor de gelegenheid een mantelpakje. Zwart fluweel. Strakke rok met een keurige blouse eronder. Jasje met pofmouwtjes.
Aangejurkt gaat uit.
Alie-
“Jullie moeten hier staan, bij de schoonfamilie. De kouwe kant. Hèhèhè...””
Anna voelde een geweldige antipathie in zich opwellen. Terwijl ze in een hoekje van de woonkamer gedirigeerd werden door Alie10 voelde ze een vage misselijkheid opkomen.
Het idee de hele dag opgescheept te zitten met deze vreselijke mensen, maakte haar onwel.
“Die corsages? Bij de mannen moet ie omhoog hè? Hèhèhè... omhoog. Hoog Sammy kijk omhoog Sammy...”
“Hé bruidegom, hier staan want anders ken je de bruid zien en dat brengt ongeluk, hèhèhèhè...”.
Dat mekkerende lachje irriteerde Anna mateloos.
Eric scheen alles vrij zorgeloos te ondergaan.
Dat verwonderde Anna. Normaal gesproken was hij degene die direct aftaaide bij dergelijke
festiviteiten. Hij liep nu met een grote glimlach op zijn gezicht rond. Zo'n glimlach
waarbij Anna vage acties vermoedde. Iets in de richting van borden met “Sauna Gert-
Er was ook een fotograaf.
Hij maakte groepsfoto's; van het bruidspaar, de getuigen, de broers en zusters, de familie...
Hele slome starre statie-
“Zo en nou iedereen effe in zijn eigen auto, anders werd het te duur, hèhèhèhè...”
En zo togen zij ter stadhuize...
De heren hadden hem rechtop, de dames naar beneden.
De ambtenaar van de Burgerlijke Stand begon zijn toespraak over het samenwonen van het stel in Krommenie, omdat zij daar een woning hadden gevonden.
“In Wormer ken je nog wel twintig jaar wachten...” kefte de bruid.
“Dat duurt wat lang inderdaad.”
“Als we hier een huis hadden kennen krijgen, waren we hier wel gebleven, maar ja, het is hier allemaal vriendjespolitiek en als gewoon mens kom je nooit ergens in.”
“Ja, eh...”
“Dat is toch zo, als je geen vriendjes heb in de poletiek dan kom je nooit onder de pannen. Wij benne al zo vaak bij die commissie geweest en ze kenne ons nooit helpen, nou dan ga je wel naar een andere gemeente hoor.”
“Eh, ja, zullen we nu weer verder gaan met de huwelijksvoltrekking? vroeg de ambtenaar.
“Oh, ja. Maar ze sturen je iedere keer weer met een kluitje het riet in. D'r benne altijd anderen die eerst moeten. We benne toen geweest voor dat huisie op Torenerf, dat kregen we niet, later was er een flat in de Watermuntstraat, die kregen we ook niet en we zijn ook nog geweest voor eh, eh... Henrie hoe heet die straat nou ook alweer?”
“Ahum, Alie, we zijn nu aan het trouwen...”
“Oh, ja, dat is ook zo... Ga maar weer verder. Die huizen vertel ik straks wel nog wel.”
Daar is die man ook hartstikke benieuwd naar, dacht Anna, stom varken. Daar heeft deze man toch niets mee te maken.
“Wat is hierop uw antwoord?”
“O, eh, moet ik het nou zeggen? Eh, ja.”
Goh, nog gelukt ook, zonder verhaal over de buurvrouw die had ook ja moeten zeggen, maar die...
Na de plechtigheid wist niemand waar ze nou naar toe moesten.
Het bruidspaar was vertrokken, met de fotograaf en de rest van de familie stond elkaar een beetje niet begrijpend aan te kijken.
“Waar was die receptie nu?”
“Wat ik begrepen heb, is het in het verenigingsgebouw. Achterin het dorp.”
“Zullen we daar dan maar naar toe gaan?”
Alie10 kwam met grote stappen aangelopen en die bracht opheldering in de zaak: “Nu effe naar het verenigingsgebouw maar. Dat was niet zo duur. Hèhèhèhè... Er waren nog een paar vrijwilligers die hebben een paar salades gemaakt. Dat scheelt toch allemaal maar weer in de kosten. Hèhèhèhè...”
Het verenigingsgebouw was een ruimte voor verschillende verenigingen. De bridgeclub, de seniorensoos, de sjoelbond...
Het kon niet op qua avontuurlijke clubs.
De inrichting straalde een verschrikkelijke oubolligheid uit en was op zijn minst koel te noemen.
Plastic kantinestoelen...
Anna gruwde ervan.
Over de formica tafeltjes lag een geruit kleedje, om de troosteloosheid nog wat te maskeren.
'Feest' was uitgedrukt in de gekleurde papieren slingers.
Maar er was een tap.
Met een puisterig jongetje erachter.
Eric had zijn plek gevonden. Aan de bar.
“Doet ie 't al?”
Het jongetje knikte overtuigd.
“Doe er dan maar één, jij ook?” vroeg hij aan Anna. Ze knikte.
Het jongetje tapte twee biertjes.
Hop en op was ie, bij Eric.
“Zo lekker, doe er nog maar een.”
Op de achtergrond draaide muziek van André Hazes.
De vader van Alie zette de muziek harder. Vast een liefhebber, maar dat was blijkbaar niet iedereen, want één van de zussen van Alie, al net zo'n mislukt type, verwisselde Hazes voor Gordon.
Amper begonnen aan zijn 'Kon ik maar even bij je zijn' werd hij er alweer afgegooid en klonk Willeke Alberti met 'Mijn vriendje...'
“Jezus, wat een takkeherrie,” concludeerde Eric, “Is die discjockey stuk ofzo?”
“Nee mijnheer,” antwoordde het tapjochie, “de mensen kunnen zelf muziek opzetten.”
“Dat werkt lekker... Tap er eerst nog maar eens eentje in. Misschien ga ik de muziek dan ook nog leuk vinden.”
Dat laatste betwijfelde Anna.
“I was made for loving you...” knetterde er nu ineens keihard en overstuurd uit de luidsprekers. De speakers kraakten en krijsten en het vloog Anna naar haar strot.
IK WIL HIER WEG!!!!!! Haar lijf schreeuwde moord en brand en ze stond zichzelf geweld aan te doen om te blijven.
Eric hoosde er nog een biertje in en begon al aardig met een dubbele tong te praten...
En het FEEST moest nog beginnen.
Uiteindelijk kwam het bruidspaar binnen en verschenen er ook allerlei schalen.
Een salade met veel mayonaise eroverheen en mandarijntjes er bovenop en nog één met veel mayonaise en mandarijntjes en nog één. Wel creatief met mandarijn. Ze lagen allemaal in een ander modelletje.
“Ze hadden zeker niks anders om mee te versieren... maar het was gelukkig niet zo duur,” vond Alie, terwijl ze haar bord vol kiepte met diverse soorten salade en vooral veel vet.
Alle salades met mayonaise en mandarijn smaakten hetzelfde, maar er waren ook nog kaassoesjes of liever kaassoezen, gigantische bollen.
Eén soes en je zat voor de hele dag vol.
Stukken paling, garnalen en haring maakten het buffet af.
Eric nam nog een biertje en liet het saladespektakel aan zich voorbij gaan.
De muziek bleef per half nummer wisselen en dito wat betreft het volume.
De zussen van Alie, Bep en Corrie zaten aan een wijntje en hadden er stevig het tempo in zitten.
Die meiden waren respectievelijk zeventien en veertien.
Ze hadden een stukje gemaakt voor het bruidspaar en gingen dat nu ten gehore brengen.
“Whe hebbe nhog een stuhukje... Hihihihihihihi,” begon Corrie.
“Nou Cor, niet zo stom giechelen!” blafte Alie10.
“Oooh kee. Hihihihihihihi.”
“Het izzz een ABZeetje.
De A is van Alletewee... Hihihihihihihi.”
De beide dames lagen nu helemaal dubbel van het gegeit en er kwam geen zinnig woord meer uit. Ze lagen gierend van het lachen over een stoel heen gevouwen...
“Dhe K is van Kut Hihihihihihihi, Hihihihihihihi, Hihihihihihihi...”
Alie10 plofte.
Ze was knalrood van de kwaadheid en gebood haar gemaal direct naast zich.
“Vader, vader.... Naar huis met die meiden, wat denken ze wel. Dat hele dure feest lopen te verzieken. Had jij dan niet op kunnen letten? Ik had het druk, jij had toch wel kunnen zorgen dat ze niet dronken worden? ”
“Ja, wat denk je? Vooruit...”
Hij greep de oudste bij haar arm. Die gleed van de stoel af en lag nu op de grond. “Hihihihihihihi...”
Hij pakte haar nu onder haar armen en sleepte haar naar zijn auto toe. Hij parkeerde haar op de achterbank en ging de jongste halen.
Zus Corrie zat nu in tranen op de grond.
“Ooooh, nou izzz onzzz hele alfabet mizzlukt.... Alie, Zorry hoor,”
Snif.
“Zoooo zorry. Zoo jammer, ik ben een beetje...”
Een rode golf verliet haar mond en spreidde zich nu uit over de tegelvloer.
“Gaat niet mee-
De vader pakte nu zijn jongste spruit op, sleepte haar met kots en wel naar de auto en zette haar naast zijn andere dochter, die reeds in een diepe slaap verzonken was.
Hij nam plaats achter het stuur, kookte van woede en reageerde dat af op zijn gaspedaal.
De motor gaf gewillig gehoor en de auto schoot achteruit.
Daar stond een paal.
Een zware betonnen paal.
Die boorde zich in de achterbumper...
Het jongetje van achter de bar liep met dweilen en emmertjes te sjouwen en probeerde het etablissement weer wat op te kalefateren.
“Ja Godverdomme, ik wil een biertje,” blèrde Eric nu, “zomaar weglopen... ik doe het zelf wel.”
Hij boog zich voorover en tapte zichzelf nog een biertje in.
“Heb je even voor mij...
Maak wat tijd voor me vrij...”
Alie10 ging naar voren, nam de rol van ceremoniemeester op zich en stond daar met een gezicht alsof er helemaal niets gebeurd was.
“Ja eh, de muziek even stil het is nu tijd voor Oma, die heeft ook een stukje geschreven voor het bruidspaar.
Ga je gang....”
Oma trad naar voren. Grijze deux-
“Nou kinderen, het is een ABC-
De A is van allebei.....”
De Ka was deze keer niet van Kut en El ook niet van Lul.
Oma had een heel keurig versje gemaakt
Inmiddels had Anna ook maar wat meer biertjes gedronken, want dat was de enige manier om het geheel wat draaglijk te maken.
De vader van Alie kwam nu terug in het feestgedruis en deed ook weer gezellig alsof er niets gebeurd was.
“He, hallo kerel, alles goed?”
De receptie scheen nu begonnen te zijn.
Dat was nog wel aardig.
Kool en Jordi kwamen samen binnen.
Eric stootte Anna aan.
“Moet je kijken, de gezworen vijanden, bijna hand in hand....”
Coen en Lida sloten aan in de rij om een handje te geven.
“Wat is het toch ook een stom gedoe zo, in de rij staan en een handje geven...”
“Weet jij hoe je het anders op kan lossen?”
“Neuh...”
De muziek bleef nu eindelijk gewoon aanstaan en op hetzelfde geluidsniveau.
Ook wat aardiger muziek, Henrie zijn voorliefde: Creedence Clearwater Revival.
“I put a spell on you...”
“Een voordeel van dat handje-
“Hey buur...”
Zowaar, met die jongens erbij werd het nog gezellig, alleen die waren niet allemaal uitgenodigd voor Het Feest.
Het Feest zou moeten beginnen om acht uur en om vijf voor acht ging Alie10 orde op zaken stellen.
“Wil iedereen die niet uitgenodigd is voor Het Feest nu de zaal verlaten?”
“Oh,” zei Lida, “dat zijn wij niet, dus kom Coen, we gaan...
Jezus, hé, wat een mens, zeg.” zei ze tegen Anna.
“Ja.... praat me er niet van, vreselijk. Nog effies en dan kunnen wij in Godsnaam ook weg.”
Coen en Lida vertrokken en Kool liep met hen mee. Merkwaardig genoeg was Jordi wel uitgenodigd voor Het Feest.
“Wacht,” riep Eric, “ik loop effe met jullie mee, sigaretten halen. Tot zo, wijf, kus?”
“Ok.”
Anna bleef achter, met Jordi naast zich.
“Waarom is Engelien er niet?”
“Of tenminste... ze was niet erg eh, eh, lekker.”
“Griep?”
“Zoiets...”
“Foxtrot varié”
Het bruidspaar opende de dansvloer.
Voor, voor, zij, sluit, achter, achter, zij, sluit...
“Varié...”
Het bruidspaar ging nu dansen met hun vader en moeder.
Varié...
Jawel hoor, de vader van de bruid had het op Anna voorzien.
Ze stapte de vloer op met hem en ze begonnen met struikelen. Het fenomeen dansles was aan Anna voorbij gegaan en dat hele gefoxtrot was voor haar vreemd. Als ze iemand had die goed leidde, ging het wel, maar Pappa Alie was niet zo'n groots danser.
Herhaaldelijk lagen ze bijna ondersteboven...
“Laat mij maar weer even aan de kant...” bood ze aan.
“Nee, hoor, niks daarvan,” hij liet zijn handen over haar kont glijden en probeerde stiekem nog naar wat intiemer plaatsen te komen.
Ook Pappa Alie was niet ontkomen aan de bekoringen van het alcoholische nat. Om weer bij te komen van het dramatische optreden van zijn twee dochters en de deuk in zijn auto, had hij een stevige borrel genuttigd en dat liet zijn sporen na in het gedrag. Als een tochtige koe stortte hij zich op Anna.
Hij perste zijn kruis tegen haar aan en Anna ontwaarde een stevige rol drop in de pantalon.
Ze probeerde wat afstand te houden, maar dat zag er een beetje drollig uit. Hij met het kruis naar voren en zij met de billen achterwaarts. Samen met het gestuntel van de benen was het geen bevallig paar.
“Jij bent één van de mooiste vrouwen van de Zaanstreek...” smiespelde hij in haar oor.
“Dank je... Eh... Moeten we niet weer varié?”
“Nee...”en hij perste nog verder naar voren.
Hij gaf een seintje aan de man van de muziek en daar veranderde het deuntje weer.
“Pijpen, beffen, likken, lekker naaien...”
O, het niveau stijgt, concludeerde Anna.
Ze keek eens om zich heen of Eric al eens terug kwam.
Hij was nu toch zeker al een uur weg en er was nog spoor van hem te zien. Jordi glimlachte naar haar. Geen Eric te bekennen en hoe heftiger de teksten werden hoe heftiger Pappa Alie trachtte te keer te gaan.
Hij liet haar niet los en ze bleven rond strompelen op de vloer. Hij was nu erg zijn best aan het doen om haar te zoenen...
Anna was even heftig aan het ontwijken.
Maar... Daar was Alie10, op volle kracht en Pappa Alie was ineens verdwenen.
Afgevoerd, door Alie10.
Anna zuchtte opgelucht.
Ze voegde zich weer bij Jordi.
Die kon laatst ook zijn handen niet thuishouden, maar dat viel nog mee in vergelijking met het hitsige geslijm van de vader van Alie. En dan die vreselijk rampmuziek.
Alle dertien geil. Anna kon niet zo goed begrijpen dat er mensen zijn dit dit soort ellende leuk vinden.
Ondertussen liep het tegen tienen.
Nog steeds geen spoor van Eric en de “Lik maar aan mijn lolly” en “Wij willen tieten
zien” -
Anna was het nu spuugzat en wilde naar huis, maar Eric had de auto mee.
“Die sigarettenautomaat zit hier toch hartstikke dichtbij?” vroeg ze aan Jordi.
“Ik weet het niet, ik eh, of tenminste, rook niet.”
“Misschien heeft hij wel een ongeluk gehad,” opperde Anna.
“Ja, hij hij blijft wel heel erg lang weg.”
“Ik ga eens bellen.”
Anna belde en belde maar kreeg geen gehoor. Het antwoordapparaat.
“Dat is toch te gek... Ik bel de politie.”
“Nou ja, is dat, of tenminste, nou niet te heftig?”
“Als hij wel een ongeluk heeft gehad, dan hoor ik dat tenminste.”
Ze belde 112.
“OK, mevrouw, we zullen gaan kijken. Momenteel hebben wij geen ongelukken in de buurt, dus in dat opzicht kan ik u geruststellen.”
Ja.
Geen ongelukken.
Gelukkig.
Maar... waar zat die klootzak dan?
Godverdomme!!!
Ze werd kwaad. Heel kwaad.
“Zal ik je naar huis brengen?” vroeg Jordi een beetje timide.
“Is goed, dat stomme klote-
“Oh, ik dacht dat jij, eh, of tenminste, ook nog wel eens vreemd ging...”
“Ja, maar zonder hoempa-
Ze stapte uit: “Bedankt. Doeg.”
Jordi ging. Die begreep dat hij nu in ieder geval geen enkele kans maakte voor wat toenadering.
Elf uur.
Met een kwaaie kop pakte ze een fles wijn en zette het op een zuipen.
Laaiend was ze.
Dat hij kotsmisselijk was geworden van die hele bruiloft, kon ze zich voorstellen, dat had ze zelf ook, maar dat hij dan met zo'n smoes wegloopt en nooit meer terug komt, maakte haar woest. En dan haar achterlaten. Zonder auto...
Om kwart voor twaalf kwam Eric binnen dweilen. Als een roetetoeter zo dronken.
“Waar wazzz jij njou? Kom ik je halen en bennn je dur niet...”
“Nou, wat denk je? Waar zat jij? Dat kan ik beter vragen,”beet ze naar hem.
“In de Oazzze... met Kool, wazzz heel gezzellig.
Boer Dirk het Erf van Reijne vof
Dirk Aukes Alles en
Janny Alles Aukes
Vlusch 37
1561 PP Krommenie
075 628 30 35
Dirk 06 55 17 36 32
Janny 06 36 10 97 83
www.hevr.nl